Alto

Matagal ng inilahad ng puso at isip kung gaano at kung paano ka minamahal.

Matagal ng ipinadama ang bawat damdaming ninanais din madama.

Matagal ng ipinarinig ang tinig na ninanais maparinig.

Kasing tagal ng panahon na akoy umasa.

Kasing tagal ng panahon na akoy pinaasa.

Kasing tagal ng panahon na akoy naging tanga.

Nagsisimula na akong mapagod.

Nagsisimula ng mawala ang lahat.

Nagsisimula na akong kumawala sa damdaming nais ialay para sayo.

Masakit ngunit kinakailangan.

Mas masakit na paulit ulit na binubuo mo ang pusong ito dahil sayong mga ngiti at mumunting tinig ngunit mas masakit dahil ikaw rin ang kadahilanan ng muling pagka durog nito.

Ngiti. 

Ngiti para sa kanya at hindi para sa akin.

Tinig.

Musikang iniaalay para sakanya.

Hindi para sa akin. 

Ngunit ang lahat ng itoy para saiyo.

Hindi ko na alam kung saan ako patungo ngayong mas malinaw pa sa sikat ng araw ang pag alay mo sakanya ng pagibig na ninanais makamit.

Direksyon papunta sayo  at papunta sa pagmamahal sa sarili ang nawala.

Saan na? 

Nasaan na ako?

Gusto ko ng kumawala sa nararamdaman kong ito pero saan nga ba ako patutungo?

Maghahanap na naman ba ako ng mapa apunta sa puso ng iba at muling aasa sa mga salitang bibitawan nila?

O baka pwede namang,

Huminto muna at magpahinga dahil akoy pagod at durog na durog na dahil sa sunod sunod na pagkawasak.

ALTO sabi nga sa prusisyon.

Tigil. Papatigilin muna ang pusong umasa.

Bago pa tuluyang lumuha.

Alto sa pagmamahal.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s