Si Pedro.

Masyadong malupit ang mundo. 

Marahas. 

Nakakatakot. 

Nakakapanindik isipin na sa isang segundo pwedeng baguhin ng mundo ang kaisipan ng isang musmos at inosenteng bata.

Batang walang ibang alam kundi ang mahalin ang lahat ng nasa palibot niya. 

Tao. Hayop. Bagay. Laruan. Bituin. Buwan. Araw. Dagat. Alitaptap. 

Lahat ay pantay pantay. Sa mundo niya, lahat ay nag mamahalan. Lahat ay nagpapatawad. 

Ngunit, sa isang iglap…

Ang mundong puno ng pagmamahalan, ngayo’y mundo na ng karahasan, kasamaan, ganid na tao, mga taong nag uunahan, taong nag sasakitan, nag lalamangan.

Mundong walang ginawa kundi patayin ng pauulit-ulit ang isat-isa.

Mundong walang alam sa pagmamahal at pagpapatawad. 

Ngayon, ang musmos at inosenteng bata ay batang puno ng pagkatakot, pagkabahala, pagkamuhi at pagdadalamhati.

Pagdadalamhati sa kaisipan noon na naglaho na sa ngayon, ideyang nawalan bigla ng saysay, ideyang bunga lamang pala ng kainosentehan, ideyang ang mundo ay puno ng kasayahan at pagmamahalan.

Ang batang walang alam noon kundi mahalin lahat, ngayoy batang hindi na marunong magtiwala.

Salamat sa mundong puno ng kasamaan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: